Wykład odbył się w ramach sesji urologicznej pod przewodnictwem prof. Piotra Krysta podczas Konferencji Medycyna Nagrody Zaufania
Zapalenie pęcherza moczowego to głównie kobieca dolegliwość, co wynika z budowy anatomicznej kobiet; mają one krótszą cewkę moczową, więc o wiele łatwiej jest bakteriom przeniknąć przez nią do pęcherza z odbytu i przedsionka pochwy. Więcej niż 50 proc. kobiet przynajmniej raz w życiu miało epizod zapalenia pęcherza. Najczęstszym czynnikiem chorobotwórczym jest pałeczka okrężnicy – Escherichia coli.
Zapalenia pęcherza mogą być uogólnione lub regionalne, niepowikłane lub powikłane, mogą od razu dawać szybko narastające objawy albo może to być bezobjawowa bakteriuria, niewymagająca leczenia. Diagnostyka zapalenia pęcherza jest banalna (pacjentka/pacjent zwykle rozpoznaje je sama/sam), jednak często jest ono niewłaściwie leczone. W wielu przypadkach dochodzi wówczas do nawrotów; mówimy o nich wtedy, gdy występują co najmniej trzy epizody ZUM w ciągu roku lub dwa w ciągu sześciu miesięcy.
Mamy dziś bardzo dobre i skuteczne leki ukierunkowane na to schorzenie, niektóre z nich dostępne są bez recepty. W leczeniu zapalenia pęcherza stosuje się też antybiotyki, z których część niestety się uodporniła, nie wykazując skuteczności. Najbardziej skuteczne okazują się te antybiotyki, które są dedykowane wyłącznie na zwalczanie zapaleń pęcherza, do stosowania w jak najkrótszym czasie w odpowiednio wysokiej dawce. Badania naukowe wykazały jednakże równie wysoką skuteczność terapeutyczną np. D-mannozy.
Diagnozując zapalenie pęcherza moczowego i wybierając odpowiedni lek, lekarz powinien znać inne schorzenia pacjentki/pacjenta i ich ewentualny związek z zapaleniem pęcherza.
